اول نوامبر 2024- یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز اخیر نشان داده است که افراد مبتلا به دیابت نوع 1 (T1DM) با سطوح پپتید C قابل تشخیص ممکن است نتایج بالینی بهتری را بدست آورده و خطر عوارض میکروواسکولار در آنها کاهش یابد. این مطالعه به صورت آنلاین در مجله دیابت و عوارض آن در 26 سپتامبر 2024 منتشر شد.

محققان گزارش کردند که افراد مبتلا به T1DM که سطوح پپتید C قابل تشخیص داشتند، روزانه انسولین کمتری مصرف می‌کردند و میانگین سطح HbA1c آنها نسبت به افرادی با سطح غیرقابل شناسایی پپتید C، پایین تر بود. همچنین شانس ابتلای آنها به رتینوپاتی و نفروپاتی کمتر بود( با نسبت‌های شانس به ترتیب 0.53 و 0.62).

پپتید C، یک محصول جانبی تولید انسولین است که یک شاخص مهم برای ترشح انسولین درون زا محسوب می شود. در افراد مبتلا به دیابت نوع 1، لوزالمعده معمولاً انسولین کمی تولید می کند یا اصلاً انسولین تولید نمی کند که منجر به اتکا به درمان با انسولین برون زا می شود. با این حال، سطوح پپتید C قابل تشخیص، نشان دهنده ی عملکرد سلول های بتای سالم باقیمانده است که می تواند به طور قابل توجهی بر مدیریت قند خون و سلامت کلی این افراد تأثیر بگذارد.

مطالعات متعددی رابطه بین سطوح قابل تشخیص پپتید C و کنترل قند خون و شروع عوارض مزمن در دیابت نوع 1، شامل بیماری های ماکرو عروقی و میکروواسکولار را بررسی کرده اند. با توجه به این موضوع، دکتر پرهام صمیمی سده و همکارانش از مرکز تحقیقات قلب و عروق، دانشگاه علوم پزشکی البرز در کرج، به دنبال سنتز شواهد موجود در رابطه با اهمیت بالینی سطوح پپتید C قابل تشخیص در افراد مبتلا به دیابت 1 بودند.

برای این منظور، محققان با استفاده از عبارات کلیدی مانند T1DM، C-peptide، عوارض دیابت قندی و پارامترهای گلایسمی، یک جستجوی سیستماتیک در پایگاه‌های داده های آنلاین انجام دادند. آنها داده ها را جمع آوری کردند تا تفاوت های میانگین استاندارد شده (SMD) و نسبت شانس (OR) را محاسبه کنند.

محققان 1519 مقاله را از جستجوی اولیه تجزیه و تحلیل کردند و 38 مطالعه را شناسایی کردند که معیارهای ورود به این متاآنالیز را داشتند - شامل 12 مطالعه کوهورت و 26 مطالعه مقطعی. یافته های حاصل از بررسی این مقالات به شرح زیر بود:

•  در افراد دارای سطوح قابل تشخیص پپتیدC ، میانگین  HbA1cبه طور قابل توجهی پایین‌تر از افرادی با سطوح غیرقابل شناسایی پپتید C بود(با تفاوت میانگین استاندارد شده ی برابر با 0.08- )

•  گروه دارای سطوح پپتید C قابل تشخیص، به دوزهای روزانه کمتر انسولین نیاز داشتند( با اختلاف 0.41-).

•  شانس ابتلای گروه دارای سطوح قابل تشخیص پپتیدC ، به رتینوپاتی (نسبت شانس خام کلی برابر با 0.53) و عوارض نفروپاتی (OR=0.62) کمتر بود.

•  تفاوت معنی داری بین دو گروه برای نوروپاتی مشاهده نشد (OR=0.92).

به گفته ی نویسندگان، این مطالعه اولین مرور سیستماتیک برای بررسی رابطه بین سطوح پپتید C و پارامترهای کلیدی در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 است. کسانی که سطوح پپتید C قابل تشخیص دارند ممکن است به کنترل گلایسمی بهتری دست یابند که با سطوح پایین تر HbA1c، کاهش نیاز روزانه به انسولین و کاهش احتمال ابتلا به کتواسیدوز دیابتی (DKA) مشخص می شود. علاوه بر این، سطوح پپتید C قابل تشخیص، احتمالا با کاهش خطر رویدادهای هیپوگلایسمی مرتبط است.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/new-analysis-links-detectable-c-peptide-levels-to-improved-health-outcomes-in-type-1-diabetes-137323